محمَد
مصطفي در ادعيهء اهل بهاء
عليمراد
داودي
1
آرزو
ميكند كه همواره ياد خدا مونس او باشد؛ محبَت به خدا مقصد او به شمار آيد؛ نام
خدا همچون چراغي راه او را روشن دارد؛ چيزي نخواهد جز آنچه خدا خواسته است و چيزي
را دوست ندارد مگر اين كه محبوب خدا نيز همان باشد. از سر سوز و گداز به راز و نياز ميپردازد و از
خدا توفيق ميخواهد تا او را به اين آرزو برساند. آنگاه براي اين كه از اجابت دعاي خود مطمئن باشد، به عادت بشري، خدا را به
حقّ فرستادهء برگزيدهء او، محمَد مصطفي، سوگند ميدهد.[i]
اين
راز و نياز از زبان كسي كه بر حسب ظاهر نام مسلمان بر روي او باشد نيست. بلكه از زبان كسي است كه خود را بهائي ميخواند
و اين كلمات را خود او ترتيب نداده بلكه از مولاي خود، بهاءالله، آموخته است. بهاءالله به او تعليم ميدهد كه هر گاه توفيق
از خدا بخواهد، نام محمَد مصطفي را ضامن خويشتن گرداند.
ادامه مطلب